Relatietherapie: Mijn vrouw zeurt zo!

Het is waarschijnlijk één van de meest gehoorde kreten van een man die in een slechte relatie zit. Sommigen zullen openlijk klagen tegen hun vrouw, anderen doen dat tegen hun vrienden, of tegen een minnares.

De echtgenote krijgt er van langs dat ze over alles iets te zeuren heeft en daardoor eigenlijk een foute vrouw lijkt te zijn. Reden voor de echtgenoot om eens over de schutting naar de buurvrouw te kijken, of zich te onttrekken aan de relatie en zich te storten op werk of hobby.

Klinkt dit je bekend in de oren?

-         zeik niet

-         als je niet op houdt met zeuren dan zoek je maar een ander

-         discussie gesloten

-         ik heb genoeg gehoord

-         zit me niet zo in mijn nek te hijgen

-         begin niet steeds over hetzelfde

-         we hebben dit al lang uitgesproken!

Belangrijk om te bedenken is, welk doel hoop je te bereiken met wat je zegt?

Je wilt waarschijnlijk dat het ophoudt of dat er een oplossing voor komt. Maar het houdt niet op. Ligt dan de schuld geheel bij je partner, of heb je er zelf ook nog een aandeel in?

Durf je de hand in eigen boezem te steken en je eigen gedrag te analyseren?

Voorbeeld:

Man en vrouw zijn al heel wat jaren samen en hebben 3 kinderen. Man werkt fulltime, vrouw parttime. De kinderen zijn al wat ouder en vergen een hoop energie in verband met school, sport, hobby’s e.d.  Op een dag is de vrouw zo moe van al het heen en weer gehol met de kinderen, dat ze als manlief thuiskomt zegt: nou doe jij de kinderen maar!

Man geeft niet thuis, heeft zijn zinnen gezet op de partij tennis die hij met een vriend gaat spelen en is zijn spullen aan het pakken.

Vrouw: hoorde je me?

Man: hè?

Vrouw: hoorde je wat ik net zei?

Man: waarover?

Vrouw (flink geërgerd): of jij de kinderen even over wil nemen

Man: Waarom? Ik moet zo tennissen.

Man exit.

Wat gebeurt er hier nu precies?

  1. De vrouw vraagt het niet maar geeft een bevel. Niet handig gebracht van de vrouw.
  2. De reactie van de man: ontwijken, niet reageren, struisvogelpolitiek toepassen
  3. Man houdt struisvogel politiek vol, in de hoop dat het probleem weggaat. In plaats van op het probleem in te gaan, vermijdt hij het conflict.
  4. Gevolg: vrouw voelt zich niet gehoord
  5. Onderliggende gedachte vrouw: als ik iets wil kan het nooit. Hij denkt alleen maar aan zichzelf

Beiden gaan hier dus in de fout.

De vrouw komt niet tot de kern en vraagt niet vriendelijk om hulp. Ze is over haar grenzen gegaan en kon niet meer redelijk praten.

De man durft het conflict niet aan te gaan en denkt dat het vanzelf wel weggaat als hij er niets over zegt.

Dit gedrag heeft op langere termijn desastreuze gevolgen: ergernis bij de vrouw blijft zitten en ze blijft zeuren over beloftes die hij heeft gedaan en nog nooit is nagekomen.

Zij heeft een duidelijke behoefte: hulp of assistentie van haar man, want ze trekt het met de drie kinderen niet in haar eentje

Aangezien partner geen reactie geeft maar haar ontwijkt, blijft de behoefte bestaan en wordt het probleem groter, omdat de vrouw gedwongen wordt om aandacht te trekken.

Wat is hieraan te doen?

-         Men moet leren gezamenlijk conflicten / problemen op te lossen door gezonde communicatie te leren

-         Men moet naar het eigen aandeel in het probleem kijken en de intentie hebben daar iets aan te willen doen

-         Men moet de intentie hebben het geruzie te willen stoppen en het begrip hebben dat het nooit iets oplost

-         Men moet zich bewust worden van het eigen gedrag en de inefficiëntie ervan voor de relatie gaan inzien

De verbeterde versie van de discussie:

Man en vrouw zijn al heel wat jaren samen en hebben 3 kinderen. Man werkt fulltime, vrouw parttime. De kinderen zijn al wat ouder en vergen een hoop energie in verband school, sport, hobby’s e.d. Op een dag is de vrouw zo moe van al het heen en weer gehol met de kinderen, dat als manlief thuiskomt ze zegt: ik ben zo moe van het geren en gedraaf, je zou me enorm helpen als je iets van me over zou willen nemen. Lukt dat?

Man: Dat is wel lastig op dit moment want die tenniswedstrijd staat met Ben. Kan ik iets voor je doen als ik terugkom van tennis?

Vrouw: Het zou dan fijn zijn als jij dan al het speelgoed zou willen opruimen. Dan kan ik even onder de zonnebank en bijkomen van alles.

Man: geen probleem, dat doe ik.

Françoise Vaal

Vaal Counselling – praktijk voor relatietherapie en personal coaching

Weer leren vertrouwen op jezelf?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

Zelfvertrouwen

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Relatietherapie: We verschillen in zoveel dingen!

Een van de meest gehoorde klachten in mijn praktijk voor relatietherapie, is wel de klacht dat partners zoveel van elkaar verschillen. Ze zien alleen nog van elkaar wat anders is. En vanuit dit oogpunt lijken de verschillen alleen maar groter te worden, en de problemen dus heviger. Dan ineens denkt men: “Hoe kan het zo zijn dat ik ooit voor deze persoon gevallen ben? We lijken in helemaal niets op elkaar!”

Een standaard vraag tijdens mijn sessies is: “Wat was jullie toptijd?” Cliënten moeten dan vaak hard en diep nadenken wat een heel goede tijd voor hen in de relatie was. In de meeste gevallen komen ze gelukkig wel in dezelfde tijdsperiode uit. Bij wat doorvragen blijkt dan dat de verschillen er toen ook al waren.

Waarom werden die verschillen toen als niet storend ervaren?

Allereerst doen de verliefdheidhormonen goed hun werk. Zij vertroebelen het beeld van de ander een beetje. Ze laten je een roze bril dragen die de slechte kanten verduistert. Je ervaart hoofdzakelijk de goede kanten, vooral die, die je het meest in een vorige relatie gemist hebt, en focust hierop. Misschien zie je de slechte kanten wel, maar lijken ze niet zo erg, omdat de goede kanten een veel hogere prioriteit hebben.

Waar gaat het dan mis?

Uiteindelijk gaat de roze bril af, wordt de relatie gewoner, en is men minder op de ander gericht. Het omgekeerde eigenlijk, langzaam maar zeker richt men zich steeds meer op zichzelf, en op bevrediging van eigen behoeften. Schiet deze manier van denken dóór, dan lijken de verschillen ineens veel groter dan in het begin. De eigen mening wordt belangrijker, men richt het spotlight op zichzelf, en kan zich nog maar moeilijk inleven in de ander. Tegelijkertijd focust de partner ook op de ander, en niet op zichzelf, en raakt daardoor ver van zichzelf verwijderd. De één volgt de ander. Dat lijkt een goede samenwerking, maar niets is minder waar. Het teveel aan zichzelf denken wordt uiteindelijk als storend ervaren door de ander. Deze zegt er wat van, er ontstaat ruzie, en ze zijn weer een stukje verder van elkaar verwijderd.

Kan het dan ooit nog goed komen?

Als er een nieuwe balans wordt gevonden in het op elkaar gericht zijn en op zichzelf, dan ben je al een heel eind. Het zou te eenvoudig zijn om te zeggen dat dit het enige is, want er kan natuurlijk veel meer aan de hand zijn. Maar het belangrijkste is dat je nagaat welke manieren van denken in jullie relatie lijnrecht tegenover elkaar staan. Dit wil niet zeggen dat dit voor altijd zo zal zijn. Er valt wel degelijk iets aan deze denkwijzen te versleutelen. Je zult waarschijnlijk nooit het andere uiterste denken, maar iets minder fanatiek de ene kant op denken, betekent dat je dichter bij de andere kant komt. En daar is de balans tussen jullie beiden te vinden.

Een voorbeeld: Als de ene partner extreem proactief is, en bij het minste geringste actie onderneemt, en de andere partner denkt juist lang over alles na om tot een goede beslissing te komen (reactief), dan ligt het nader tot elkaar komen in het midden. Een pro-actieveling moet toegeven dat het soms zeer verstandig is om ergens langer over na te denken om tot de beste beslissing te komen. Een re-actieveling moet tot de conclusie komen dat te lang na blijven denken leidt tot geen enkele actie, en dat een beetje pro-activiteit gunstig kan zijn. Kortom: beiden zetten hun eigen ‘knop’ iets minder hard aan en bereiken daardoor een leefbare balans.

Wil leren hoe je de knoppen weer gelijk kunt zetten wat betreft verschillende denkwijzen? Maak dan eens een afspraak met een relatiecounsellor.

Françoise Vaal  -

cover def lores klein

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Relatietherapie: Je verwijt elkaar alleen nog maar (2)

In de vorige blog heb ik het elkaar verwijten maken ter sprake gebracht en geprobeerd uit te leggen wat er mis gaat en wat je eraan kunt doen om het te voorkomen.

Eén aspect had ik nog open gelaten: hoe ver moet je gaan om je partner tevreden te stellen als jou het een en ander wordt verweten?

-         Antwoord: net zo ver als goed voor je voelt. Want ga je ver over je eigen grenzen, dan hou je het niet vol en val je vanzelf weer terug in oude patronen

Maar wat als jullie grenzen heel ver uit elkaar liggen, en wat je partner normaal vindt om voor een ander te doen, jij helemaal niet zo normaal vindt?

Er is een groot verschil tussen alles doen wat je partner vraagt (je volledig wegcijferen en aanpassen aan de ander) en niets doen wat je partner vraagt (volledig blokkeren). In beide gevallen is het te extreem en kan dit slecht voor de relatie zijn.

Je kunt je afvragen waarom jij het nodig vindt om jezelf helemaal aan de ander aan te passen of juist helemaal niet. Wat is hier de achterliggende motivatie van?

Een aantal voorbeelden van motivatie om je partner niet tegemoet te komen zouden kunnen zijn:

  1. de manier waarop je partner iets vraagt doet bij jou de deur dicht
  2. je hebt  ooit commentaar op iets gekregen en daarom doe je nu niets meer
  3. je doet het niet omdat je denkt dat de ander dan over alles de baas is
  4. je bent ervan overtuigd dat het nu eenmaal niet hoort zoals je partner het wil
  5. je voelt je zwak als je zomaar alles voor je partner doet
  6. je bent angstig dat als je nu ja zegt, je altijd ja moet zeggen

Maar welke motivatie zit hier dan weer achter?

Bijvoorbeeld:

Bij 1.: je partner gebruikt bepaalde woorden (zoals ‘moeten’) die een oude wond openrijten van een eerdere relatie, of misschien wel van hoe je ouders op elkaar reageerden?

Bij 2.: je hebt niet zoveel zelfvertrouwen en kunt daarom niet tegen kritiek, en om jezelf te beschermen sla je dicht

Bij 3.: je doet dingen juist niet omdat het je een gevoel van macht geeft over je partner

Bij 4.: je bent anders opgevoed en hebt bepaalde denkbeelden die anders zijn dan die van je partner, en je houdt hier star aan vast

Bij 5.: je denkt dat je jezelf teveel wegcijfert als je toegeeft aan de ander, dit herken je uit een oude situatie, of misschien wel uit het huwelijk van je ouders.

Bij 6.: je bent bang jezelf tekort te doen, wellicht omdat een dergelijke situatie zich  vroeger heeft voorgedaan en dat gaat je nooit meer overkomen, had je jezelf voorgenomen.

Kun je dan nooit tot een oplossing komen?

Zeker wel, maar je moet wel tot een oplossing wíllen komen. In bovenstaande gevallen moet je de hand in eigen boezem steken, en heel goed nagaan wat jouw eigen aandeel in de problematiek is. Als je dit door hebt van jezelf, kun je naar een oplossing toewerken die de relatie gaat helpen.

Het allerbelangrijkste is dat je ‘oude’ ervaringen met relaties  niet zo maar klakkeloos op je huidige relatie projecteert.  Je huidige partner is ongetwijfeld anders dan je vorige, en het zou niet eerlijk zijn om die hetzelfde te bejegenen.

Vervolgens kun je bij jezelf nagaan in hoeverre je een verstoorde kijk op relaties hebt door de manier waarop je ouders met elkaar omgingen. Zij zijn het eerste voorbeeld dat je als mens krijgt over hoe een relatie werkt (of niet). Hier heb je ooit conclusies aan verbonden, maar zijn die conclusies wel werkzaam voor jou persoonlijk, in jouw leven? Misschien moeten die conclusies lichtelijk bijgesteld worden.

Tenslotte is het van belang dat je praat met je partner over datgene wat jou motiveert om iets niet te doen. Ga naast elkaar staan in de relatie en denk oplossingsgericht, in plaats van tegenover elkaar te gaan staan en elkaar van alles en nog wat te beschuldigen.

Als je jouw specifieke blokkade niet helder krijgt, kan het handig zijn om professionele hulp in te schakelen. Een buitenstaander kan vaak snel een heldere blik werpen op je situatie, en je blinde vlek naar voren halen.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? Lees dan mijn ebook: Zelfvertrouwen!

cover def lores klein

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Relatietherapie: Invloed van ziekte op je relatie(s) (2)

In mijn vorige weblog schreef ik over hoe mensen op totaal tegenovergestelde manieren met hun ziekte omgaan, en hoe hun omgeving hierop reageert. Deze keer vestig ik de aandacht op mensen die een zieke in hun naaste omgeving hebben.

Waar kun je tegenaan lopen met een langdurig zieke in je naaste omgeving?

Machteloosheid

Deze staat meestal op de eerste plaats. Je zou de ander heel graag willen helpen, biedt dat ook steeds aan, maar beter maken kun je de patiënt helaas niet. En dat frustreert. Je zou niets liever willen, dan je geliefde of gezinslid weer terug krijgen in gezonde staat. Maar je hebt het niet voor het zeggen en dat doet je verdriet.

Oncontroleerbaarheid

Er is een zieke in je naaste omgeving en je moet je aan de nieuwe situatie aanpassen. Je weet helaas niet hoe het gaat lopen, zeker niet met ernstig of chronisch zieken. Wat gaat er gebeuren, hoe gaat het ziekteverloop, komt er verbetering in, gaat het slechter, wanneer gebeurt dat en hoe? Je hebt geen grip op de situatie, kan het niet of nauwelijks onder controle krijgen en dat put je uit.

Gebrek aan sociale steun

Het kan zijn dat jij zelf helemaal opgaat in het verzorgen en tot steun zijn van de patiënt. Het is misschien je kind of je partner, en jouw leven staat op zijn kop. Het kan soms erg moeilijk zijn om te merken dat in het begin iedereen de deur plat loopt, er kaartjes worden gestuurd en er gebeld wordt hoe het met de zieke gaat, en dat na verloop van tijd dit minder wordt. Je kunt je wel eens behoorlijk eenzaam gaan voelen. Misschien ben je zelfs wel eens flink kwaad op ze en heb je het gevoel dat iedereen je laat zitten.

De werkelijkheid niet inzien

Je kunt ook gewoon doorgaan met het leven dat je altijd al leidde, en de zieke maar een klein beetje in je leven toelaten. Je besteedt de zorg misschien uit, of gaat niet zo vaak naar het ziekenhuis omdat je jezelf voorhoudt dat het allemaal niet zo’n vaart zal lopen. “Mij overkomt het niet”, denk je. Maar hou je dit jezelf voor uit angst dat het wel eens heel erg zou kunnen zijn, en je deze waarheid niet aankunt?

Geen hulp durven vragen

Je denkt misschien dat anderen veel te druk zijn, of dat het hen niet interesseert dat je partner ziek is, en je durft geen hulp aan hen te vragen. Je neemt bij voorbaat al aan dat ze je niet zullen helpen, met iets in het huishouden, of even oppassen terwijl jij  boodschappen doet o.i.d. Je verzuipt eigenlijk in de situatie en ontkent dat er mensen zijn die  best hulp zouden willen verlenen.

Wat kun je aan eerder genoemde punten doen om het zo draaglijk mogelijk te maken?

Machteloosheid is een lastige. Je kunt de patiënt zelf niet helpen, maar deze wel tot steun zijn door op te letten wat de medici zeggen, informatie te verzamelen over de ziekte, je te verplaatsen in de gevoelens van de zieke, om zo na te gaan hoe je deze het beste van dienst zou kunnen zijn. Je helpt dan in ieder geval zo veel als je kan, en je hebt een doel, dat het gevoel van machteloosheid afzwakt.

Oncontroleerbaarheid is net als machteloosheid moeilijk om mee om te gaan. Aan de ene kant accepteer je dat je geen controle over de situatie hebt, en aan de andere kant moet je eigen leven onder controle blijven, anders raak je zelf de draad kwijt. Accepteer dat jij niets aan de ziekte kunt doen. Hou je eigen leven onder controle voor zover dat gaat, en val op automatismen terug als dat nodig is. Probeer zelf een ritme vast te houden, dan kost het je de minste hoeveelheid energie. En energie heb je hard nodig om met de zieke om te gaan.

Als je de werkelijkheid niet wilt inzien op het moment dat de nood het hoogst is, heeft dat het voordeel dat  je energie wint. Je blijft je eigen leven leiden, en laat het zo min mogelijk beïnvloeden door de zieke. Daar staat echter tegenover dat je een grote klap kunt krijgen op het moment dat het echt misgaat met de zieke, of als deze er zelfs al niet meer is. Je kunt jezelf gaan verwijten niet genoeg te hebben gedaan, of misschien jezelf wel de schuld gaan geven. “Had ik maar…” en “Als ik…” zijn zware gedachten om mee te moeten leven.  Je hoeft niet je eigen leven aan de kant te zetten voor een zieke, maar besteed er wel aandacht aan. Dit helpt bij het acceptatie-, en verwerkingsproces.

Gebrek aan sociale steun en geen hulp durven vragen gaan soms hand in hand. Je moet bedenken dat anderen je meestal niet bewust in de steek laten. Zij kampen met dezelfde machteloosheid en hebben geen idee wat ze zouden kunnen ondernemen om te helpen. Door hulp te durven vragen in je omgeving doorbreek je de situatie, en mensen zijn je soms dankbaar dat je hen vraagt. Dit maakt hen namelijk minder machteloos en geeft hen het gevoel een steentje bij te kunnen dragen. Laat je dus niet verleiden om boos te worden op je omgeving, maar vraag gewoon om hulp. Dit kan voor beiden een groot verschil betekenen.

Françoise Vaal

Vaal Counselling – Praktijk  voor relatietherapie en personal coaching

Relatietherapie: Invloed van ziekte op je relatie(s) (1)

Het is niet alleen als je ouder wordt dat je meer met ziekte in je omgeving in aanraking komt. Er zijn genoeg jonge mensen die ergens aan lijden. In tv programma’s als BNN’s  ‘Je zal het maar hebben’, http://www.bnn.nl/page/jezalhetmaarhebben , wordt verslag gedaan van de ziekten of handicaps van jonge mensen en hoe ze daarmee hebben leren omgaan. Soms weten ze zelfs dat ze niet lang meer te leven hebben, maar toch gaan ze relaties aan en doen ze zoveel mogelijk ‘gewone’ dingen.

Wat maakt hen zo sterk hierin? En waarom is het zo moeilijk om je relatie goed te houden als er op latere leeftijd sprake is van een langdurig zieke? Onbegrip, depressie, heftige emoties zijn zomaar een paar oorzaken waardoor deze relaties onder grote druk komen te staan.

Ga naar een ziekenhuis, bekijk twee mensen met dezelfde ziekte, en de één zal nog redelijk vrolijk zijn en plukt de dag, terwijl de ander  bij de pakken neerzit, en overal over klaagt. Hij heeft misschien net zoveel pijn als de ander, maar ventileert het, en zwelgt in zelfmedelijden.

Er zijn mensen die express naar comedy shows kijken op hun draagbare dvd-speler, en zo vaak mogelijk proberen te lachen, ondanks hun ernstige toestand. Ze voelen zich prettig, stralen dit uit, en het lijkt of alles bij hen vanzelf gaat.

Er zijn ook mensen die het zo bekijken: “Ik hoef niet zo’n DVD te kijken, want ik ben ziek en ik heb niks te lachen.” “Ik kan nu eenmaal geen plezier hebben, want ik ben namelijk ziek.” De laatste persoon is alleen maar met zijn ziekte bezig, bij alles wat er gedaan wordt, beroept hij zich op zijn ziekte. Deze personen leven dus alleen nog met negatieve gedachten. Het enige dat nog bestaat is hun ziekte met de nadelige gevolgen ervan. Hun wereld staat of valt letterlijk met hun ziekte.

Dit zijn natuurlijk twee uitersten, waar de meeste patiënten met hun specifieke gedrag tussenin zitten. Duidelijk moge echter zijn dat de relatie met de zieke die veel klaagt en alles somber in ziet onder veel grotere druk staat dan de andere. De “klager” zuigt alle energie van anderen op, omdat deze zelf ‘leegloopt’ door zich op te winden, kwaad te zijn, of te klagen.

Bij de “drager” zie je dat alle stoelen altijd bezet zijn rond zijn bed. Deze mensen kunnen, ondanks dat ze ziek zijn, zelfs nog energie geven. Je kunt met ze lachen, ze zijn nog in de rest van de wereld geïnteresseerd.

Positief denken brengt rust in je hoofd, en daarmee ook in je lijf. Positiviteit helpt het lichaam bij herstel. Precies wat je eigenlijk nodig hebt als je ziek bent. In relaties met een zieke, zie je zelfs soms dat de zieke sterker is dan de partner, door optimisme. Deze relaties zijn sterk, komen er uit, hebben het gereedschap om te praten, problemen te verhelpen.

Natuurlijk is het moeilijk om vrolijk te blijven, of positief te zijn als je pijn hebt, maar als je het probeert heb je in ieder geval kleine momenten van plezier. En die kleine momenten kunnen een wereld van verschil betekenen.

Neem een voorbeeld aan die jongeren uit “Je zal het maar hebben”. Zij laten zich niet klein krijgen en maken er het beste van, al is hun tijd soms bijna al gekomen. Met deze instelling maken ze veel vrienden, of verdiepen de relaties die ze al hebben. Nodeloos te zeggen dat deze mensen meer hulp krijgen dan een patiënt die alleen maar klaagt.

Optimisme en realisme werken probleemoplossend. Pessimisme en cynisme lokken problemen uit.

In de volgende blog zal ik ingaan op het gedrag van mensen in de omgeving van een zieke.

Françoise Vaal

Vaal Counselling – Praktijk voor Relatietherapie & Personal Coaching

Relatietherapie: “Ik krijg nooit een complimentje…”

Dagelijks ontmoet ik mensen in mijn praktijk bij wie de energiebalans behoorlijk scheef ligt. Ze hebben zichzelf opgebrand door hard te blijven werken en zorgen en daar weinig voor terug te krijgen. Dat ligt meestal niet aan het geld dat ze verdienen, maar wel aan het gebrek aan waardering en erkenning.

Als we klein zijn vissen we al naar complimentjes bij onze vaders en moeders. We willen horen hoe mooi de tekening is geworden, hoe schitterend het geboetseerde bakje van klei, hoe enorm onze blokkentoren is. We willen dat ze trots op ons zijn. Dat we het goed doen. Dat we speciaal zijn. Het geeft ons namelijk het gevoel van: wij mogen er zijn! En als we iets goed doen motiveert ons dat nog meer. We willen het dan nog beter doen. Groter. Ingewikkelder. We krijgen het gevoel dat we dat aankunnen.

Geen complimenten…. geen motivatie

Het lijkt echter dat hoe ouder we worden, we steeds minder complimentjes krijgen. Het is gewoon dat je de kinderen verzorgt, dat je de was doet, nog even langs de stomerij gaat en ook nog acht uur scherp bent op je werk. Dagelijkse gang van zaken, niets bijzonders aan, vinden we. Omdat alles normaal wordt gevonden denken we er niet aan een ander zomaar te bedanken of te complimenteren. Innerlijk kunnen we blij zijn met wat de ander allemaal doet, maar we ‘zien’ het niet echt meer en reageren er dus niet meer op. Een enorme valkuil doemt hier op, want we mogen dan wel volwassen zijn,  we zijn ook nog steeds wezens die gemotiveerd worden door complimenten. Net als onze voorouders in de apen groep, willen we het goed doen en daarvoor resultaat zien, dat we gewaardeerd worden en onze plek behouden in de hierarchie (of juist hogerop komen).

Als je werkgever alleen maar zegt wanneer het niet goed is en nooit laat merken wanneer je het wel goed doet, dan word je angstig, onzeker van je plaats. Je bent dan alleen nog maar gefocust op ‘het niet verkeerd doen’ en je creativiteit en openstaan voor nieuwe dingen raakt geblokkeerd.

Negativiteit en kritiek in je relatie

Zo gaat het in een relatie eigenlijk ook. Als je partner alleen maar knort, klaagt, zucht en moppert, dan ben je in eerste instantie wel gemotiveerd om beter je best te doen, maar als daarvoor de complimentjes uitblijven, dan houdt het een keer op. Je gaat aan jezelf twijfelen, vindt jezelf niet zoveel meer waard, je wordt bang niet goed genoeg te zijn en dat je klagende partner om zich heen gaat kijken naar iemand die beter is. Begin van het einde.

Hoe kun je je relatie redden en deze valkuil mijden?

Door heel eenvoudig te zeggen tegen je partner dat je vindt dat hij of zij iets goed doet in jouw ogen. Het kan al een heel klein complimentje zijn:

-         ik heb lekker gegeten

-         ik bewonder je om je geduld met de kinderen

-         ik vind het leuk als je zo lacht om die tv-serie

In eerste instantie kan het misschien gekunsteld lijken, maar probeer het eens vol te houden. En wees creatief: iedere week zeggen dat het haar van je partner goed zit, komt niet echt geloofwaardig meer over. Iedere week dezelfde rozen meenemen voor je vrouw wordt ook wat gewoontjes. Neem er bijvoorbeeld eens één mee in plaats van een bos, en hang daar een mooie dichtregel aan die op je vrouw slaat.

Je zult zien dat het je steeds gemakkelijker afgaat en dat je partner zich gewaardeerd gaat voelen, en  het gevoel krijgt er te mogen zijn. En ook niet geheel onbelangrijk: je gaat complimenten terug krijgen. Je partner is trots op je, en dat motiveert!

Klein complimentje, klein stapje dat weinig energie kost en een enorme sprong vooruit. Het kan je relatie redden.

Maar wat te doen als je partner de complimentjes niet kan ontvangen? Daarover in de volgende blog meer.

Françoise Vaal

Vaal Counselling – praktijk voor relatietherapie en personal coaching