En dan ben je vreemdgegaan… (deel 4)

De vierde stap om tot een evenwichtige beslissing te komen of je verder wilt in je huidige relatie of juist niet:

Op welke pijlers is mijn relatie gebouwd?

In de eerste stap heb je verantwoordelijkheid genomen voor de scheve schaats die je hebt gereden. Daarna ben je gaan onderzoeken welke normen en waarden voor jou belangrijk zijn op dit moment in je leven en welke je mist. Vervolgens heb je naar de relatie met je vaste partner gekeken om duidelijkheid te krijgen over de verbindingen die je wel en niet met elkaar maakt.

In stap vier nemen we de vaste relatie verder onder de loep. Met mijn cliënten loop ik dan de vijf belangrijkste pijlers langs waar een goede relatie op rust. Men kan het inzicht krijgen dat de pijlers nooit zo stevig zijn geweest en dat er van het begin af aan op drijfzand is gebouwd. Maar in de meeste gevallen zal het duidelijk worden dat één en ander in het slop is geraakt in de loop der jaren. Dat kan zijn vanwege de komst van de kinderen, verandering van werk, het beginnen van een eigen bedrijf of misschien wel door een burn-out van één van beiden.

Ik zal de eerste belangrijke pijler toelichten: communicatie. We nemen door hoe het gesteld is met jullie communicatie. Kunnen jullie zaken goed uitpraten en komen jullie tot oplossingen? Hebben jullie juist vaak ruzie en wordt het eigenlijk nooit uitgesproken? Heeft iemand altijd het laatste woord? Slaat één van beiden altijd dicht? Hebben jullie alleen nog maar kritiek op elkaar? Denken jullie te vaak: ‘Laat maar’?

Het echt begrijpen van elkaar door actief te luisteren en je kwetsbaar op te durven stellen, is veel lastiger dan men denkt. Juist door de waan van de dag, of de logistieke productie van het gezin, komt het echte praten met elkaar niet meer van de grond. En helaas hebben we conversatie als mens wel nodig om de ander goed te kunnen begrijpen. We kunnen niet alles uit het gedrag van de ander halen.

Op het vlak van communicatie is een hoop te leren. Maar zeker ook van de andere pijlers zoals bewondering, liefdestroeven, macht en doelstellingen. Als de inhoud van de pijlers in de relatie helder is, wordt het tijd voor de volgende stap: Wat motiveert mij nu echt in een relatie?

Françoise Vaal

De praktijk van Vaal Counselling is gesloten. Françoise Vaal heeft haar hart gevolgd en werkt nu als zelfstanding visual consultant bij BEELDTYPE.

Weer leren vertrouwen op jezelf?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

Zelfvertrouwen

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Relatietherapie: Kind krijgen maakt niet gelukkiger

(herplaatsing, eerder gepubliceerd op 1-2-11)

De kranten staan er vandaag vol mee: “Een kind krijgen maakt niet gelukkiger”. Dit is de uitkomst van een promotieonderzoek dat Babette Pouwels heeft verricht aan de universiteit van Utrecht. Ik zou daar aan toe willen voegen: ‘en daardoor worden relaties instabiel’.

Het taboe, dat je niet mag zeggen dat je het hebben van kinderen eigenlijk niet zo leuk vindt, wordt hiermee een beetje doorbroken.
Veel vrouwen lijden onder de vastgeroeste (en soms van buitenaf opgelegde) overtuiging dat het allemaal heel leuk moet zijn, dat het je leven te allen tijde verrijkt, en dat je jezelf gelukkig moet prijzen. Op pijnlijke wijze komen ze erachter dat dit vaak niet zo is.

In mijn praktijk voor relatiecounseling kom ik met grote regelmaat ouders tegen die niet meer weten hoe ze uit de enorme logistieke productie van het gezin moeten stappen.  Volgens Pouwels ligt het aan een nog steeds oneerlijke verdeling van taken en inlevering van persoonlijke vrijheid. Het is nog steeds zo dat de meeste vrouwen de grootste zorg voor de kinderen (en huishouden) op zich nemen. Nou en? Moeders in de jaren ‘60 en ‘70 waren toch ook thuis? Ja, maar zij hadden geen ander werk ernaast. Nu moet een moeder naast de kinderzorg ook nog werken, al is het dan maar parttime (en dat wordt door veel werkgevers ook niet als serieus beschouwd, dus weer een extra schuldgevoel erbij). Vrouwen krijgen het gevoel dat ze het nergens goed doen, thuis redden ze het amper, en op het werk hangen ze er maar een beetje bij.

Kortom: de stress neemt alleen maar toe en dus wordt men ongelukkig. Men komt niet meer aan zichzelf toe, al helemaal niet meer aan de relatie en men wordt geleefd door de wensen en behoeften van werk en kinderen.

Als de ouders in relatietherapie komen is één van de eerste acties die men zich voorneemt: tijd maken voor zichzelf, en tijd maken voor elkaar. En dat blijkt heel lastig door alle verplichtingen die men op zich heeft genomen. Het gaat op meerdere fronten al veel eerder mis:

Partners hebben beiden (en zelfs dat niet altijd) een kinderwens. De spanning dat het op een bepaald moment echt gaat gebeuren, het zwanger worden, en het zwanger zijn, kan een avontuurlijke tijd zijn. Kamers worden verbouwd, geverfd, spullen gekocht,  zwangerschaps-gymnastiek bezocht, etc. Er wordt alleen over praktijkzaken gesproken. Wat niet gebeurt, is het hebben van gesprekken over onderliggende gevoelens, belangrijke persoonlijke behoeften en normen en waarden, zoals in deze praktijkvoorbeelden:

– stellen die niet besproken hebben wie er minder gaat werken

-mannen die ervan overtuigd zijn dat de gehele zorg bij de vrouw ligt, maar dit niet zo hebben uitgesproken

– de onuitgesproken overtuiging dat als het kind ziek is, de moeder altijd van haar werk moet komen om het kind te verzorgen, omdat haar werk toch niet zo belangrijk is

– mannen en vrouwen die hun werk eigenlijk belangrijker vinden dan hun kinderen maar dat niet durven zeggen

– mannen die niet tegen de verplichtingen kunnen die kinderen met zich mee brengen (sporten, ouderavonden etc.) uit de overtuiging: “Mijn ouders deden dat ook niet met mij!”

– mannen die niets met baby’s te maken willen hebben, en zich er pas mee gaan bemoeien als het peuters zijn, maar zich daar niet over durven uitlaten

– mannen die vinden dat zij alleen de kost moeten verdienen en verder niets hoeven doen in het huishouden

– vrouwen die vinden dat ze alles moeten kunnen: werken, huishouden, kinderen opvoeden, sportief zijn, mooi zijn en de perfecte minnares voor hun echtgenoot

… en ga zo maar door!

Diepgaande gesprekken over de impact die het verzorgen van een kind in hun leven gaat hebben worden meestal niet gevoerd. En dat is jammer. Als namelijk de essentie, wat voor beiden van belang is in het leven, helder op tafel ligt, kan men het leven met kinderen gaan inrichten zoals voor beiden goed voelt.

Kun je teleurstelling dan altijd voorkomen?

Nee. Maar je kunt wel veel ellende voorkomen door van te voren zaken goed te hebben besproken zodat er geen onduidelijkheden meer zijn tussen beide partners. Waar je uiteraard geen grip op hebt is, of het kind ziekelijk is, of een aandoening heeft of qua karakter heel moeilijk met de ouders samengaat. Dat weet je pas naderhand. En toch: als je dit van te voren ook met elkaar bespreekt, hoe jullie denken en voelen over een kind krijgen waar iets mee is, en hoe je het dan zou aanpakken, zorgt ook dat voor duidelijkheid en dat is van groot belang. Geestelijk onvoorbereid in het ouderschap stappen is niet aan te bevelen.

Françoise Vaal

De praktijk van Vaal Counselling is gesloten. Françoise Vaal heeft haar hart gevolgd en werkt nu als zelfstanding visual consultant bij BEELDTYPE.

Relatietherapie: Wat wil mijn vrouw nou toch?

Aan de oppervlakte lijkt er niets aan de hand te zijn. Over de opvoeding van de kinderen word je het snel eens, je streeft ongeveer dezelfde normen en waarden na, maar toch krijg je regelmatig de schuld er niet te zijn voor het gezin: “Je doet niks voor het gezin, behalve de huur betalen!’ krijg je te horen. Je wordt verweten teveel met je werk bezig te zijn, te vaak buitenshuis te vertoeven en vaker met je vrienden weg te gaan dan met haar. Ze ervaart een gebrek aan saamhorigheid.

Je verdedigt jezelf en gaat ook verwijten maken. Langzaamaan worden ze erger en voordat je het weet ben je beland in een storm van emoties en veroordelingen. Als de emoties de boventoon voeren is er geen relativeringsvermogen meer en worden conflicten niet opgelost.

Wij mannen zijn toch slecht?

Dat valt wel mee. De meeste mannen hebben in ieder geval zeer goede intenties. Het loopt alleen mis in de uitvoering. Het gedrag klopt vaak niet met wat ze eigenlijk voor ogen hebben.

De oorzaak is vaak te vinden in het verleden. Bij een groot deel van de huidige 35-plussers valt het op dat zij ‘relationeel gehandicapt’ uit hun ouderlijke gezin zijn gekomen. Zij hadden een vader die niet of bijna niet aanwezig was (want: aan het werk), of er wel was, maar niets in het huishouden hoefde te doen en zich alleen op afroep met de opvoeding van de kinderen bezig hield.

Het moge duidelijk zijn dat deze groep mannen weinig of geen gereedschap heeft meegekregen om een gedeelde verantwoordelijkheid over het gezinsleven op zich te nemen en een gelijkwaardige inzet te tonen. Ze hebben geen goed voorbeeld gehad.

Wat vrouwen willen

Zij willen het gevoel hebben er ‘samen’ voor te gaan. Dat kan bijvoorbeeld betekenen dat hij zelf het initiatief neemt om iets in het huishouden of met de kinderen te doen. Of dat hij het in de gaten heeft  wanneer het zijn vrouw niet zo goed gaat, en dan uit zichzelf zorg of hulp aanbiedt.

Het gaat dus vooral om het tonen van initiatief om betrokkenheid, begrip, saamhorigheid, te kweken in het gezin. Hiermee geeft een man het signaal dat hij zijn mannetje staat en verantwoordelijkheid voor zijn gezin en relatie wil nemen. Ofwel: hij laat zien dat hij het zeer serieus neemt. Hij doet mee aan het creëren van een veilige en harmonieuze sfeer.

Wat kunnen mannen doen die de aan het begin van dit artikel genoemde verwijten krijgen?:

Stap 1: bij jezelf nagaan of je daadwerkelijk de intentie hebt om je partner tegemoet te komen en je partner en kinderen de hoogste prioriteit te geven

Stap 2: bewust worden van wat je zelf wel en niet hebt meegekregen van thuis

Stap 3: bewust worden van wat je wel/niet doet in het gezin/de relatie en wat er van je verlangd wordt

Stap 4: Daadwerkelijk werken aan een gedragsverandering bij jezelf. Let wel: een gedragsverandering is geen karakterverandering. Gedrag zit in communicatie of daadwerkelijke actie.

Een paar voorbeelden van wat een man kan doen om meer betrokkenheid te creëren:

Als je eerst dit deed: Is het beter om dit te gaan doen:
Gedrag: thuiskomen en meteen je verhaal willen doen terwijl je vrouw staat te koken en een jengelend kind moet bezig houden.

Je geeft het signaal: ik heb geen begrip voor het probleem van mijn partner

Gewenste intentie: ik overzie dit probleem en ik help daarbij. 

Gewenst gedrag: begrip tonen voor je partner, het kind uit haar vaarwater halen (of het eten overnemen).

Gedrag: alleen met je vrouw dingen doen als jij het zelf leuk vindt.

Je geeft het signaal: ik doe alleen dingen op mijn voorwaarden

Gewenste intentie: ik offer me graag een keer voor je op. Signaal: jij bent belangrijk voor me.Gewenst gedrag: juist laten merken dat jij het belangrijk vindt waar je vrouw in geïnteresseerd is door mee te gaan naar iets waar zij graag heengaat
Gedrag: bij iedere hulpvraag van je vrouw het excuus gebruiken dat je moet werken.

Je geeft het signaal: jij bent niet belangrijk want ik ben niet bereid iets voor je te doen

Gewenste intentie: de helpende hand willen bieden

Gewenst gedrag: als het goed is weet je vrouw heel goed dat je moet werken. Zij vraagt hulp omdat ze die nodig heeft. Maak een deal, spreek iets af wanneer jij na werktijd, of in je pauze iets kunt doen. Maar laat ook zeker niet na om af en toe een uurtje vrij te nemen om bijvoorbeeld met de kinderen voor de eerste keer naar de tandarts te gaan.

Gedrag: zeuren dat het ongezellig thuis is, maar zelf er niets aan doen om het beter te maken

Je geeft het signaal: ik ben slachtoffer van deze situatie en de ander moet er iets aan doen

Je geeft het signaal: ik wil gezelligheid krijgen maar hoef het niet te geven. Ik ben dus belangrijker dan de anderen.

Gewenste intentie: ik neem verantwoordelijkheid en wil eraan werken.

Gewenst gedrag: Zelf aankaarten als een en ander niet soepel loopt. Het gesprek aangaan vanuit het gezichtspunt dat jullie samen aan een oplossing moeten werken. Daadwerkelijke acties ondernemen ter verbetering

Gedrag: Afwachten tot je vrouw je een opdracht geeft om iets in het huis te doen.

Je geeft het signaal: ik ben hier te gast en hoef niets te doen.

Gewenste intentie: wij wonen hier samen en delen de verantwoordelijkheid, wij creëren hier samen iets

Gewenst gedrag: Zelf het initiatief nemen door op zijn minst te vragen welke taken er allemaal moeten gebeuren, en overleggen wat je op je wilt nemen.

De praktijk van Vaal Counselling is gesloten. Françoise Vaal heeft haar hart gevolgd en werkt nu als zelfstanding visual consultant bij BEELDTYPE.

Je zelfvertrouwen een boost geven? Lees het in mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier.

Zelfvertrouwen

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Relatietherapie: Je verwijt elkaar alleen nog maar (2)

In de vorige blog heb ik het elkaar verwijten maken ter sprake gebracht en geprobeerd uit te leggen wat er mis gaat en wat je eraan kunt doen om het te voorkomen.

Eén aspect had ik nog open gelaten: hoe ver moet je gaan om je partner tevreden te stellen als jou het een en ander wordt verweten?

–         Antwoord: net zo ver als goed voor je voelt. Want ga je ver over je eigen grenzen, dan hou je het niet vol en val je vanzelf weer terug in oude patronen

Maar wat als jullie grenzen heel ver uit elkaar liggen, en wat je partner normaal vindt om voor een ander te doen, jij helemaal niet zo normaal vindt?

Er is een groot verschil tussen alles doen wat je partner vraagt (je volledig wegcijferen en aanpassen aan de ander) en niets doen wat je partner vraagt (volledig blokkeren). In beide gevallen is het te extreem en kan dit slecht voor de relatie zijn.

Je kunt je afvragen waarom jij het nodig vindt om jezelf helemaal aan de ander aan te passen of juist helemaal niet. Wat is hier de achterliggende motivatie van?

Een aantal voorbeelden van motivatie om je partner niet tegemoet te komen zouden kunnen zijn:

  1. de manier waarop je partner iets vraagt doet bij jou de deur dicht
  2. je hebt  ooit commentaar op iets gekregen en daarom doe je nu niets meer
  3. je doet het niet omdat je denkt dat de ander dan over alles de baas is
  4. je bent ervan overtuigd dat het nu eenmaal niet hoort zoals je partner het wil
  5. je voelt je zwak als je zomaar alles voor je partner doet
  6. je bent angstig dat als je nu ja zegt, je altijd ja moet zeggen

Maar welke motivatie zit hier dan weer achter?

Bijvoorbeeld:

Bij 1.: je partner gebruikt bepaalde woorden (zoals ‘moeten’) die een oude wond openrijten van een eerdere relatie, of misschien wel van hoe je ouders op elkaar reageerden?

Bij 2.: je hebt niet zoveel zelfvertrouwen en kunt daarom niet tegen kritiek, en om jezelf te beschermen sla je dicht

Bij 3.: je doet dingen juist niet omdat het je een gevoel van macht geeft over je partner

Bij 4.: je bent anders opgevoed en hebt bepaalde denkbeelden die anders zijn dan die van je partner, en je houdt hier star aan vast

Bij 5.: je denkt dat je jezelf teveel wegcijfert als je toegeeft aan de ander, dit herken je uit een oude situatie, of misschien wel uit het huwelijk van je ouders.

Bij 6.: je bent bang jezelf tekort te doen, wellicht omdat een dergelijke situatie zich  vroeger heeft voorgedaan en dat gaat je nooit meer overkomen, had je jezelf voorgenomen.

Kun je dan nooit tot een oplossing komen?

Zeker wel, maar je moet wel tot een oplossing wíllen komen. In bovenstaande gevallen moet je de hand in eigen boezem steken, en heel goed nagaan wat jouw eigen aandeel in de problematiek is. Als je dit door hebt van jezelf, kun je naar een oplossing toewerken die de relatie gaat helpen.

Het allerbelangrijkste is dat je ‘oude’ ervaringen met relaties  niet zo maar klakkeloos op je huidige relatie projecteert.  Je huidige partner is ongetwijfeld anders dan je vorige, en het zou niet eerlijk zijn om die hetzelfde te bejegenen.

Vervolgens kun je bij jezelf nagaan in hoeverre je een verstoorde kijk op relaties hebt door de manier waarop je ouders met elkaar omgingen. Zij zijn het eerste voorbeeld dat je als mens krijgt over hoe een relatie werkt (of niet). Hier heb je ooit conclusies aan verbonden, maar zijn die conclusies wel werkzaam voor jou persoonlijk, in jouw leven? Misschien moeten die conclusies lichtelijk bijgesteld worden.

Tenslotte is het van belang dat je praat met je partner over datgene wat jou motiveert om iets niet te doen. Ga naast elkaar staan in de relatie en denk oplossingsgericht, in plaats van tegenover elkaar te gaan staan en elkaar van alles en nog wat te beschuldigen.

Als je jouw specifieke blokkade niet helder krijgt, kan het handig zijn om professionele hulp in te schakelen. Een buitenstaander kan vaak snel een heldere blik werpen op je situatie, en je blinde vlek naar voren halen.

Françoise Vaal

De praktijk van Vaal Counselling is gesloten. Françoise Vaal heeft haar hart gevolgd en werkt nu als zelfstanding visual consultant bij BEELDTYPE.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? Lees dan mijn ebook: Zelfvertrouwen!

cover def lores klein

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Relatietherapie: Je verwijt elkaar alleen nog maar (1)

Als cliënten in mijn praktijk komen voor relatiecounselling, dan zijn de meesten al geruime tijd in de ‘verwijt’-fase beland. Ze kunnen niet meer ophouden elkaar de schuld van alles te geven, of met zichzelf te verdedigen tegen de aantijgingen van de ander. Men hoopt dat de counsellor partij trekt en zal zeggen dat iemand zich aan moet passen, zodat die kwestie voor eens en voor altijd is opgelost.  Helaas geldt hier het oude gezegde: waar er twee kijven, hebben er twee schuld. De verwijtende partij treft net zo vaak blaam als de verdedigende partij.

Allereerst  is het voor een goed verloop van de counsellingsessies van belang, dat de partners in gaan zien dat verwijten maken zeer onproductief is. Je geeft elkaar de schuld van alles en bent niet meer bezig met oplossingen. De verwijdering tussenbeiden wordt alleen maar groter. Wat men moet leren inzien is dat het nooit gaat om:

– Het tandpastadopje dat er niet op gedraaid wordt

– De wc-rol die verkeerd om hangt

– De was die naast de wasmand ligt i.p.v. erin

– De cellofaantjes van tampons die op de badkamer vloer liggen

– De afwasmachine die nooit op tijd leeggemaakt is

– Het aanrecht waar steeds kruimels blijven liggen

– De cola die altijd net op is als jij wat wilt nemen

– Het afvoerputje in de gootsteen dat altijd vol met rommel zit

Etcetera …….etcetera

Allemaal heel vervelend, maar hier gaat je relatie niet van stuk.

Bij wat doorvragen blijkt er vaak veel meer aan de hand te zijn. Ga eens na: “Wat is er nu werkelijk zo irritant aan het vergeten tandpastadopje?”

a) Het wordt een kliederzooi

b) Er kan troep in de tube komen

c) Ik laat de wastafel altijd netjes achter

d) Het is toch een kleine moeite om dat voor me te doen

Het draait meestal niet om keuze a of b.

Bij c) komen we al dichter bij de waarheid. Dit antwoord zou kunnen staan voor: ”Ik laat het altijd netjes voor een ander achter, waarom kan iemand anders dat niet voor mij doen? Ben ik niet belangrijk genoeg ofzo?”

Vooral de laatste zin raakt zeer waarschijnlijk het hart van de heersende problematiek in de relatie: iemand heeft het gevoel genegeerd te worden, en weet geen andere manier om dit aan te geven dan van de ander te eisen om iets voor hem of haar te doen. Voldoet de ander hieraan, dan heb je bewijs dat je in ieder geval belangrijk genoeg gevonden wordt. (hier eindigt het vaak niet mee, maar daarover later meer)

Bij antwoord d) heeft de eiser verwachtingen die kennelijk niet worden waargemaakt. Ook deze persoon kan het gevoel hebben dat hij of zij er niet meer toe doet. In plaats van de koe bij de horens te vatten en er goed over te praten, wordt er een machtsspelletje gespeeld. De aanklagende partij hoopt door eisen te stellen, en dus macht uit te oefenen, de aandacht voor zichzelf te winnen. Meestal werkt dit juist averechts.  Per slot van rekening is niemand graag in de buurt van een brullende beer.

Hoe stop je met verwijten?

1.  door af te leren dat je op een gebiedende wijs tegen je partner spreekt. Deze kan het gevoel krijgen als kind behandeld te worden, slaat dan alleen maar dicht en doet helemaal niet wat er gevraagd wordt, of doet het wel maar dan in stil protest (en dat kan later tot ontploffing komen).

2.  door bij jezelf na te gaan wat er onder de irritatie zit. Gaat het nu echt om het tandpasta dopje, of wil je bijvoorbeeld  graag dat iemand aandacht aan je besteedt, of misschien meer respect toont, of in ieder geval erkent dat jij die eenvoudige dingen graag voor de ander doet?

3.  door het gevoel bespreekbaar te maken. Probeer dat dan ook niet op een aanklagende wijze te doen zo als: “Jij respecteert me gewoon niet.” Dit komt weer beschuldigend over, en de andere partij luistert niet meer of verdedigt zich. Beter is als je het probleem bij jezelf houdt door te zeggen: “Ik heb  het gevoel niet gerespecteerd te worden. ” Dit biedt de andere partij ruimte om te antwoorden of door te vragen. (deze kan het natuurlijk ook negeren, maar daar zal ik in een andere blog op terugkomen). Het zou een voorwaarde kunnen zijn voor een  oplossingsgericht gesprek.

Lukt het je niet om met verwijten te stoppen, zoek dan een professional die je hierbij terzijde kan staan. Verwijten maken is niet alleen onproductief, maar het kost ook nog eens veel energie en geeft stress. En daar wil je verre van blijven.

Françoise Vaal

De praktijk van Vaal Counselling is gesloten. Françoise Vaal heeft haar hart gevolgd en werkt nu als zelfstanding visual consultant bij BEELDTYPE.

Weer leren vertrouwen op jezelf?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

Zelfvertrouwen

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Relatietherapie: Moeite met ontvangen van complimenten

In de vorige blog beschreef ik hoe broodnodig complimenten nodig zijn om ons te motiveren. Het leren complimenten geven, is één ding, complimenten leren ontvangen is iets anders.

In mijn praktijk ontmoet ik met regelmaat klagende vrouwen, die zeggen dat hun man nooit een compliment geeft, en dat ze zich door dit gebrek niet meer gewenst voelen. Nader onderzoek wijst dan uit dat er toch wel complimenten gegeven worden, maar dat ze lang niet altijd als zodanig worden ervaren.

Een compliment als onbelangrijk afdoen

Veel vrouwen hebben last van het niet op waarde kunnen schatten van complimenten die hen worden gegeven. Voorbeeld: Een man zegt tegen zijn vrouw dat ze wel een heel leuk jurkje aanheeft. De  vrouw reageert daarop met “Dit ding? Ach, dat heb ik al zo lang.” Een klassiek voorbeeld van het niet op je in laten werken van een compliment.

Een compliment overschaduwen met eigen kritiek

Een ander voorbeeld: “Wat heb je lekker gekookt.” Met als antwoord: “Nou het smaakt me anders helemaal niet als jij steeds te laat thuis bent.” Hier wordt het compliment afgewezen door er meteen met een kritische opmerking overheen te gaan. Het compliment komt dus niet binnen.

Een greep uit de achterliggende redenen, die nauw met elkaar verbonden zijn, om een compliment niet te ontvangen:

1.      Je bent niet trots op jezelf en bekijkt jezelf steeds onder een vergrootglas, vindt dat je niet goed genoeg bent, dus iemand anders kan dat in jouw ogen ook niet vinden. Je doet de complimenten af als een leugen.

2.      Je voelt jezelf schuldig dat je niet perfect bent. Je kruipt weg, wilt nooit in de belangstelling staan, want dat kan niet als je imperfect bent. Van complimenten snap je helemaal niets.

3.      Je vat een compliment persoonlijk op, maar dan omgekeerd. Als iemand zegt dat je haar leuk zit, kun je dat eigenlijk al niet geloven, en ren je meteen naar de spiegel om te kijken hoe gek het zit. Je vindt het ongeloofwaardig dat iemand zomaar iets aardigs tegen je zegt.

4.      Je bent alleen maar bezig met de  negatieve kanten van jezelf. Daarom kun je positieve opmerkingen niet meer op waarde schatten. Het doet je niet veel.

Hoe kun je dit negativisme te lijf gaan?

*Wees trots op jezelf

Je mag best laten zien aan anderen wat je kan. Eigenroem stinkt alleen maar als je alleen nog maar over jezelf en hoe goed je bent, kunt praten. Vind je hierin de balans, dan zal niemand je arrogant vinden.

*Verg niet teveel van jezelf

‘Moet’ niet zoveel. Werken, huishouden, ouder zijn, vriend(in) zijn, kind zijn, hobby’s hebben, de wereld over vliegen, alles weten van wat er in de wereld te koop is en ga zo maar door. Vraag jezelf nou eens af waarom dat allemaal ‘moet’. Als je jezelf hierdoor voorbij loopt, dan ben je toch helemaal geen perfecter mens geworden? Laat eens wat los, en doe minder maar beter, zodat je een beter gevoel over jezelf krijgt

*Voel je niet schuldig over jezelf en accepteer jezelf met je sterke en zwakke kanten

Hou op met “ik zou eigenlijk moeten…”, om je vervolgens vreselijk schuldig te gaan voelen dat je dat niet hebt gedaan. Verbind er geen consequenties aan, zoals “Zie je wel, ik kan ook niks, ik ben te achterlijk om dat vol te houden.” Denk: “Ik zou eigenlijk dat moeten doen, is me niet gelukt, maar ach dat komt later wel goed. Ik weet dat als ik me ertoe zet, ik het kan.”

*Wees aardig voor jezelf

Complimenteer jezelf eens als je vindt dat je iets goed hebt gedaan. Bijvoorbeeld door als je een tijd hard hebt gewerkt tegen jezelf te zeggen:”Ik heb een lekker dagje sauna verdiend, en verwen mezelf!” Trek je niets aan van wat anderen daarvan zouden denken. Dat weet je namelijk niet zeker en is alleen maar een aanname van je.

Het is natuurlijk allemaal makkelijker gezegd dan gedaan. Soms loop je tegen een blokkade aan (gewoonten, verkeerde prioriteiten stellen e.d.), waar je zelf niet doorheen komt. Zoek dan hulp. Een buitenstaander doorziet je blokkades sneller dan je naaste sociale kring die met je meepraat.

Verder lezen:

*De 10 geboden voor vrouwen, geschreven door Ursula Nuber, Uitgeverij Elmar

*Leef voor jezelf, geschreven door Dr. Phil McGraw, Uitgeverij Het Spectrum

Françoise Vaal

De praktijk van Vaal Counselling is gesloten. Françoise Vaal heeft haar hart gevolgd en werkt nu als zelfstanding visual consultant bij BEELDTYPE.

Relatietherapie: “We begrijpen elkaar niet meer”

“Of we begrijpen elkaar niet, of we horen elkaar gewoon niet,” hoorde ik een cliënt laatst zeggen in mijn praktijk. Is er dan verschil? Als één van de partners een gehoorbeschadiging heeft dan is het horen echt een probleem, maar anders liggen ‘begrijpen’ en ‘horen’ niet zover uit elkaar.

Heeft u wel eens gedacht of u wel goed luistert? Hoort u bijvoorbeeld het verhaal van uw vrouw alleen maar aan, en gaat u dan weer verder met wat u aan het doen was? Dan is de kans groot dat u elkaar niet begrijpt. Aanhoren is luisteren naar wat er gezegd wordt en verder geen interactie daarover meer hebben. Echt luisteren is een actieve bezigheid.

Voorbeeld: een vrouw zegt tegen haar echtgenoot: ‘Ik wil graag verrast worden.’ Haar man hoort dit aan en neemt vanaf dat moment iedere maand een cadeautje voor haar mee. De vrouw gaat zich hier enorm aan ergeren, want het is helemaal niet wat ze bedoelde. Die cadeautjes doen haar niet veel. Eigenlijk wil ze dat de persoonlijkheid van haar man haar verrast, als hij onverwachte dingen onderneemt, of ineens geïntrigeerd is door iets nieuws dat hij ziet of hoort. Zijn persoonlijkheid moet haar verrassen.

Dat is natuurlijk wel een heel andere interpretatie van het woord. Wordt dit verschil in opvatting nooit uitgesproken dan kunnen de ergernissen van de vrouw leiden tot meer onbegrip en verwarring. En uiteindelijk verwijdering of uit elkaar groeien.

Wat dan gedaan?

Twee mogelijkheden:

  1. de vrouw had beter uit moeten leggen wat ze bedoelde

en

  1. de man had na moeten vragen wat ze daar precies mee bedoelde, door nog wat door te vragen waar precies haar behoefte lag

Zo zie je dat als er onbegrip in een relatie zit, het mes aan twee kanten snijdt. Voor onbegrip zijn twee mensen nodig. Denkt u maar eens aan de fluisteroefening die u als kind vast wel eens op school gedaan heeft. Iedereen in een kring, en 1 kind krijgt van de juf een zinnetje te horen die dat door moet vertellen. Aan het einde van de kring is er een heel andere zin uitgekomen. Hoe komt dat? Doordat de kinderen niet mogen vragen wat de ander precies bedoelt, maar meteen moeten doorfluisteren wat ze denken te horen. Ze doen een aanname.

Zo kan het in een relatie ook gaan. Aannemen dat je weet wat de ander bedoelt zonder te checken, kan voor vervelende verrassingen zorgen.

In relatietherapie is het ene deel op te lossen door tijdens de sessies steeds weer geconfronteerd te worden met het goed uitleggen van wat je bedoelt, de tijd te nemen om juiste woorden kiezen, en uiteindelijk het resultaat terugkoppelen naar elkaar.  Actief leren luisteren, dus leren doorvragen naar wat iemand precies bedoelt en het dan in je eigen woorden nogmaals herhalen, is het andere deel van de oplossing.

Dit klinkt heel gekunsteld, maar als je de techniek eenmaal door hebt, dan gaat er letterlijk een wereld van begrip voor je open. De relatietherapeut helpt daar graag bij.

Françoise Vaal

De praktijk van Vaal Counselling is gesloten. Françoise Vaal heeft haar hart gevolgd en werkt nu als zelfstanding visual consultant bij BEELDTYPE.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? Lees dan mijn ebook: Zelfvertrouwen!

cover def lores klein

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.