Relatietherapie: Een relatie moet toch vanzelf gaan?

‘En ze leefden nog lang en gelukkig…’ Zo eindigt menig sprookje. Maar dat ‘gelukkig’ valt nog te bezien. Hebben de prins en prinses net een enorme strijd achter de rug om elkaar te vinden, en denken ze dat van nu af aan alles vanzelf gaat….. hebben ze het mis! Want dan begint de relatie pas.

Het is natuurlijk het allermooiste als twee mensen van elkaar houden en alles in hun leven soepel verloopt. Meestal gaat het ook makkelijk zolang het stel verliefd is. Maar die verliefdheid en de gierende hormonen houden een keer op. Bij het ene stel is dat na een paar maanden, bij de ander na een paar jaar. En dan?

Ik hoor in mijn praktijk vaak:

“Ik ben gewoon teleurgesteld in mijn partner.”

“Ik dacht dat hij echt anders was dan andere mannen.”

“Ik weet eigenlijk niet of ik wel kinderen wil.”

“Nu we samenwonen vind ik dat het allemaal wel heel erg moet gaan zoals zij het wil.”

‘Het lijkt wel of ik niet belangrijk meer ben.’

“De romantiek is ineens helemaal weg.”

Maar wat gebeurt er nu feitelijk als de verliefdheid is opgehouden?

Als de roze wolk om je hoofd is verdwenen, en die maakt dat je in plaats van de goede dingen, ook de minder goede kanten van je partner duidelijk ziet. Ze waren er altijd wel, maar door de romantische fase van de relatie waren ze minder nadrukkelijk aanwezig. De leuke kanten wegen zwaarder op dat moment. De hormonen zijn gaan liggen en je staat weer met beide benen op de grond.

En dan?

Dan komen de verwijten. “Jij doet nooit…’ en “ Altijd zeg je…” of ‘We gaan ineens nooit meer…..’ en ‘Waarom ruim je nooit….’ Het grote heen-en-weer pingpongen van verwijten is begonnen. Sommige relaties zijn hier eeuwig tegen bestand, maar op de lange duur loopt dit meestal toch mis. Er verschijnt ineens een ander op het toneel die leuker is, waar je verliefd op wordt, je relatie komt onder nog grotere druk te staan, de twijfel aan je relatie wordt steeds groter en uiteindelijk: scheiden maar.

Hoe overleef je die transitiefase van verliefdheid naar ‘houden van’?

Door aan je relatie te werken. Het is een cliché, en het heeft een ‘geitenwollensokkenluchtje’, maar helaas, het is waar. Sommigen zijn in staat om dit proces uit zichzelf op gang te brengen. Anderen hebben hulp nodig.

Het belangrijkste is dat je niet alle verantwoordelijkheid voor het welslagen van je relatie bij de ander legt. Jij maakt zelf ook deel uit van de relatie, en dus is het verstandig om naar jezelf te kijken. Bijvoorbeeld door:

–         Helder te krijgen wat je exacte teleurstellingen in de ander zijn

–         Duidelijk voor ogen te hebben wat je verwachtingen zijn, en of die wel reëel zijn

–         Te bedenken of je aannames doet over je partner, of je diens gedachten echt wel kent

–         Te kijken naar het onproductieve gedrag dat je zelf vertoont in de relatie

Als je een idee hebt over  bovenstaande zaken, is het verstandig om daar met je partner over te praten. Uiteraard niet op een verwijtende manier (zie eerdere blog over verwijten )

Zoek samen naar een oplossing voor jullie ideeën, wensen, verwachtingen. Door in deze fase te werken aan kleine acties om tot verbetering te komen, gaan ze geen eigen leven leiden.

Het is dus van belang dat áls je een negatieve gedachte of irritatie hebt over je relatie, om dan eerst bij jezelf te kijken. Wat ergert je precies en wat maakt dat het zo erg is? Druist het tegen je normen en waarden in, voel je je niet gerespecteerd, word je niet vrijgelaten? Als je dit objectief onder woorden kunt brengen bij je partner, kun je samen naar een oplossing gaan zoeken. Begin je met: “Je respecteert me gewoon niet!”, dan schiet de ander vanzelf in de verdediging, en blijft het probleem bestaan.

Er is dus nog hoop?

Relaties kunnen om allerlei redenen mislopen. Maar als je na de verliefde romantische fase al een klein beetje gaat ‘werken’ aan de relatie, en het niet op z’n beloop laat, dan kun je daar jarenlang de vruchten van plukken.

Kom je er zelf niet uit, wacht dan niet te lang om een relatietherapeut of counsellor in te schakelen. Hoe eerder je problemen duidelijk hebt, hoe sneller de relatie zich herstelt.

Françoise Vaal

De praktijk van Vaal Counselling is gesloten. Françoise Vaal heeft haar hart gevolgd en werkt nu als zelfstanding visual consultant bij BEELDTYPE.

Relatietherapie: Angst voor relatietherapie

Ik hoor het vaak van cliënten in mijn praktijk: Zij wil wel aan de relatie werken, hij niet. “Het helpt toch niet. Allemaal onzin. Dan gaat ze zeker zeggen wat ik allemaal aan mezelf moet veranderen! Als je in therapie gaat met z’n tweeën wordt het recept voor een scheiding klaargemaakt.” En deze lijst van excuses is bijna onuitputtelijk.

Is waar dat als je als stel in therapie gaat dit het einde van de relatie betekent? Ronduit nee! Als dit het geval was dan zou ik mijn praktijk wel kunnen sluiten. Ik zie juist vaker het omgekeerde gebeuren: door een aantal goede gesprekken en inzichten in de eigen behoeften gaat men weer met elkaar praten en komt de vastgelopen motor weer los.

Vastgelopen in de waan van de dag

Wat blijkt vaak? Men is zichzelf kwijtgeraakt door automatismen die ik ‘de waan van de dag’ noem. Veel dagen van het jaar gaat het zo: Opstaan, kinderen eten geven, aankleden, naar school brengen, werken, tussen de middag snel een boodschapje, werken, kinderen uit school halen, helpen met huiswerk, eten koken, afwassen, kinderen in bad en naar bed, nog snel een uurtje sporten en dan om 11 uur ’s avonds uitgeteld op de bank neerploffen. Te moe om ook nog maar 1 woord tegen elkaar te zeggen.

Door een dergelijk regime lang vol te houden, vol te MOETEN houden omdat je nu eenmaal veel verantwoordelijkheid draagt, vergeten mensen vaak waar ze nu eigenlijk ook alweer behoefte aan hadden in de relatie. Of wat ze voor zichzelf graag willen. Er wordt niet meer gepraat, bang om de ander te kwetsen door te zeggen dat je de kinderen eigenlijk wel eens goed zat bent. Of je draagt een enorm schuldgevoel met je mee omdat je eigenlijk een losbandig leven wilt leiden maar op een bepaald moment toch voor kinderen hebt gekozen. Of je bent druk met alle mensen/kinderen in je omgeving behalve met je partner… etc.etc.

Zo verlies je langzaam maar zeker elkaar en kom je op een punt dat je niet meer ziet waarom je ooit met deze persoon bent samen gaan wonen. In plaats van dit probleem op te gaan lossen door weer meer op elkaar te focussen en goed met elkaar te communiceren (bijvoorbeeld met hulp van een relatiecounsellor), gaat men uitvluchten zoeken. Men wil de situatie niet meer zoals die is en er wordt buiten de relatie gekeken: hetzij naar een andere liefde, hetzij naar andere drukke bezigheden. Op deze manier wordt de pijn van een relatie die niet lekker meer loopt verzacht en krijg je weer energie van mensen/zaken buiten de relatie.

Is dit een oplossing? Vaker niet dan wel: als men bijvoorbeeld vanuit de ene relatie direct in een andere stapt, blijkt deze relatie ook niet lang zaligmakend te zijn. Dezelfde fout wordt begaan als het automatisme binnen de nieuwe relatie op gaat treden en er wederom naar een oplossing ‘buitenshuis’ wordt gezocht.

Wanneer zoek je hulp van een relatiecounsellor of -therapeut?

De meeste stellen die in mijn praktijk komen en die elkaar na afloop weer vinden, zijn vaak mensen die inzien dat ze BEGINNEN vast te lopen. De kinderen worden bijvoorbeeld steeds zelfstandiger en hebben de hulp van hun ouders niet meer nodig. De ouders komen in een nieuwe situatie en worden weer meer met elkaar geconfronteerd. Als het hier mis dreigt te lopen door miscommunicatie of vluchtgedrag van 1 van beiden: roep hulp in! Op dit punt kost het minder moeite om de neuzen weer dezelfde kant op te krijgen dan als men jaren doorsukkelt en men systematisch de relatie aan het afbreken is. (maar ook als dit het geval is hoeft het lang niet altijd op een scheiding uit te lopen, afhankelijk van de inzet van beiden om naar zichzelf te kijken en tot verandering in staat zijn)

Ook al ben je maar een paar jaar samen en merk je dat de communicatie niet goed verloopt, of dat 1 van beide slecht luistert, dan kan het van groot belang zijn om hulp in te schakelen. De vinger kan al snel op de zere plek gelegd worden en er is zicht op een oplossing. Zelf lukt je dat vaak niet omdat je in kringetjes denkt, of het wellicht gemakkelijk wegwuift als: “Ach, dat heeft toch iedereen wel eens?” Dat klopt, maar als je er serieus naar kijkt kan een oplossing nabij zijn die je de rest van je leven zult koesteren. Een hoop ellende kan je bespaard blijven.

Excuses om WEL naar een relatiecounsellor of relatietherapeut te gaan

Een goede relatiecounsellor of therapeut veroordeelt geen van beiden binnen de relatie. Die staat juist open voor de mening van beiden, voor de eigen inzichten, behoeften, emoties en gevoelens. Die let op onterechte aannames die gedaan worden, op verwachtingen die gewekt worden, op prioriteiten die gesteld worden, op de manier waarop ruzie gemaakt wordt etc.etc. De counsellor houdt rekening met hoe ieder in elkaar steekt en probeert het inzicht in het eigen handelen van de clienten te vergroten. Want als het inzicht er is, en de intenties achter het handelen duidelijk zijn, dan is de oplossing vaak dichterbij dan men had verwacht.

Françoise Vaal

De praktijk van Vaal Counselling is gesloten. Françoise Vaal heeft haar hart gevolgd en werkt nu als zelfstanding visual consultant bij BEELDTYPE.

Ik denk dan vaak aan dit geweldige nummer met dito tekst, want zo zie ik het vaak gebeuren:

Escape (The Pina Colada Song)

(Rupert Holmes)

I was tired of my lady, we’d been together too long.
Like a worn-out recording, of a favorite song.
So while she lay there sleeping, I read the paper in bed.
And in the personals column, there was this letter I read:

“If you like Pina Coladas, and getting caught in the rain.
If you’re not into yoga, if you have half-a-brain.
If you like making love at midnight, in the dunes of the cape.
I’m the lady you’ve looked for, write to me, and escape.”

I didn’t think about my lady, I know that sounds kind of mean.
But me and my old lady, had fallen into the same old dull routine.
So I wrote to the paper, took out a personal ad.
And though I’m nobody’s poet, I thought it wasn’t half-bad.

“Yes, I like Pina Coladas, and getting caught in the rain.
I’m not much into health food, I am into champagne.
I’ve got to meet you by tomorrow noon, and cut through all this red tape.
At a bar called O’Malley’s, where we’ll plan our escape.”

So I waited with high hopes, then she walked in the place.
I knew her smile in an instant, I knew the curve of her face.
It was my own lovely lady, and she said, “Oh, it’s you.”
And we laughed for a moment, and I said, “I never knew”..

“That you liked Pina Coladas, and getting caught in the rain.
And the feel of the ocean, and the taste of champagne.
If you like making love at midnight, in the dunes of the cape.
You’re the love that I’ve looked for, come with me, and escape.”

“If you like Pina Coladas, and getting caught in the rain.
If you’re not into yoga, if you have half-a-brain.
If you like making love at midnight, in the dunes of the cape.
You’re the love that I’ve looked for, come with me, and escape.”