Relatietherapie: Kind krijgen maakt niet gelukkiger

(herplaatsing, eerder gepubliceerd op 1-2-11)

De kranten staan er vandaag vol mee: “Een kind krijgen maakt niet gelukkiger”. Dit is de uitkomst van een promotieonderzoek dat Babette Pouwels heeft verricht aan de universiteit van Utrecht. Ik zou daar aan toe willen voegen: ‘en daardoor worden relaties instabiel’.

Het taboe, dat je niet mag zeggen dat je het hebben van kinderen eigenlijk niet zo leuk vindt, wordt hiermee een beetje doorbroken.
Veel vrouwen lijden onder de vastgeroeste (en soms van buitenaf opgelegde) overtuiging dat het allemaal heel leuk moet zijn, dat het je leven te allen tijde verrijkt, en dat je jezelf gelukkig moet prijzen. Op pijnlijke wijze komen ze erachter dat dit vaak niet zo is.

In mijn praktijk voor relatiecounseling kom ik met grote regelmaat ouders tegen die niet meer weten hoe ze uit de enorme logistieke productie van het gezin moeten stappen.  Volgens Pouwels ligt het aan een nog steeds oneerlijke verdeling van taken en inlevering van persoonlijke vrijheid. Het is nog steeds zo dat de meeste vrouwen de grootste zorg voor de kinderen (en huishouden) op zich nemen. Nou en? Moeders in de jaren ‘60 en ‘70 waren toch ook thuis? Ja, maar zij hadden geen ander werk ernaast. Nu moet een moeder naast de kinderzorg ook nog werken, al is het dan maar parttime (en dat wordt door veel werkgevers ook niet als serieus beschouwd, dus weer een extra schuldgevoel erbij). Vrouwen krijgen het gevoel dat ze het nergens goed doen, thuis redden ze het amper, en op het werk hangen ze er maar een beetje bij.

Kortom: de stress neemt alleen maar toe en dus wordt men ongelukkig. Men komt niet meer aan zichzelf toe, al helemaal niet meer aan de relatie en men wordt geleefd door de wensen en behoeften van werk en kinderen.

Als de ouders in relatietherapie komen is één van de eerste acties die men zich voorneemt: tijd maken voor zichzelf, en tijd maken voor elkaar. En dat blijkt heel lastig door alle verplichtingen die men op zich heeft genomen. Het gaat op meerdere fronten al veel eerder mis:

Partners hebben beiden (en zelfs dat niet altijd) een kinderwens. De spanning dat het op een bepaald moment echt gaat gebeuren, het zwanger worden, en het zwanger zijn, kan een avontuurlijke tijd zijn. Kamers worden verbouwd, geverfd, spullen gekocht,  zwangerschaps-gymnastiek bezocht, etc. Er wordt alleen over praktijkzaken gesproken. Wat niet gebeurt, is het hebben van gesprekken over onderliggende gevoelens, belangrijke persoonlijke behoeften en normen en waarden, zoals in deze praktijkvoorbeelden:

– stellen die niet besproken hebben wie er minder gaat werken

-mannen die ervan overtuigd zijn dat de gehele zorg bij de vrouw ligt, maar dit niet zo hebben uitgesproken

– de onuitgesproken overtuiging dat als het kind ziek is, de moeder altijd van haar werk moet komen om het kind te verzorgen, omdat haar werk toch niet zo belangrijk is

– mannen en vrouwen die hun werk eigenlijk belangrijker vinden dan hun kinderen maar dat niet durven zeggen

– mannen die niet tegen de verplichtingen kunnen die kinderen met zich mee brengen (sporten, ouderavonden etc.) uit de overtuiging: “Mijn ouders deden dat ook niet met mij!”

– mannen die niets met baby’s te maken willen hebben, en zich er pas mee gaan bemoeien als het peuters zijn, maar zich daar niet over durven uitlaten

– mannen die vinden dat zij alleen de kost moeten verdienen en verder niets hoeven doen in het huishouden

– vrouwen die vinden dat ze alles moeten kunnen: werken, huishouden, kinderen opvoeden, sportief zijn, mooi zijn en de perfecte minnares voor hun echtgenoot

… en ga zo maar door!

Diepgaande gesprekken over de impact die het verzorgen van een kind in hun leven gaat hebben worden meestal niet gevoerd. En dat is jammer. Als namelijk de essentie, wat voor beiden van belang is in het leven, helder op tafel ligt, kan men het leven met kinderen gaan inrichten zoals voor beiden goed voelt.

Kun je teleurstelling dan altijd voorkomen?

Nee. Maar je kunt wel veel ellende voorkomen door van te voren zaken goed te hebben besproken zodat er geen onduidelijkheden meer zijn tussen beide partners. Waar je uiteraard geen grip op hebt is, of het kind ziekelijk is, of een aandoening heeft of qua karakter heel moeilijk met de ouders samengaat. Dat weet je pas naderhand. En toch: als je dit van te voren ook met elkaar bespreekt, hoe jullie denken en voelen over een kind krijgen waar iets mee is, en hoe je het dan zou aanpakken, zorgt ook dat voor duidelijkheid en dat is van groot belang. Geestelijk onvoorbereid in het ouderschap stappen is niet aan te bevelen.

Françoise Vaal

De praktijk van Vaal Counselling is gesloten. Françoise Vaal heeft haar hart gevolgd en werkt nu als zelfstanding visual consultant bij BEELDTYPE.

Advertenties

Relatietherapie: Midlife Crisis

“Mijn man zit in een regelrechte midlife crisis. Hij weet gewoon niet meer wat hij aan het doen is. Hij is zichzelf niet en neemt beslissingen die helemaal niet bij hem passen!” Of ik daar als therapeut dan iets van wil zeggen, in de hoop dat de man in kwestie weer normaal gaat doen. Zo eenvoudig ligt het helaas niet.

Er is een crisis ontstaan in het huwelijk en er wordt een etiket op de boosdoener geplakt: hij (of zij) zit in een midlife crisis. Alleen de woorden al hebben een negatieve bijklank, en als je iemand hiermee veroordeelt dan zal deze het tegenovergestelde beweren of de ander beschuldigen van burgerlijkheid, saaiheid en vastgeroest zitten.

Iedereen die in een dergelijke transformatie periode terecht komt heeft daar zijn (of haar) redenen voor. Je bent in een nieuwe levensfase terecht gekomen en kijkt terug naar wat je bereikt hebt, en vooral: wat je niet bereikt hebt, of wat is ondergesneeuwd in je leven. Nu wil je graag de schade inhalen. Eigenlijk vraag je jezelf af hoe je het leven verder nog wilt invullen.

Laten we eens geen etiketje plakken, maar nagaan wat er nu meestal aan de hand is met veertigers en vijftigers die in een dip terecht komen.  In veel gevallen zijn de kinderen al behoorlijk groot, meestal op de middelbare school. Ze hebben steeds minder zorg nodig en het gezinsleven is daardoor veranderd. Er kan meer tijd zijn voor je als ouder, om je aan hobby’s te wijden, of meer te gaan sporten, of voor vrouwen: meer te gaan werken. En toch komt de klad in je leven.

Veel mensen krijgen in deze fase gevoelens van depressiviteit, ze zien nergens meer het nut van in, vinden niets meer leuk. Vrouwen kunnen last krijgen van het ‘empty nest’ gevoel als de kinderen gaan uitvliegen (hun primaire doel is weggevallen), en mannen zijn wat minder ‘vader’ en willen de tijd terug dat er nog uitgegaan kon worden; ze willen weer wat spanning en avontuur; bijvoorbeeld die mooie auto kopen die ze op hun 25e nog niet konden betalen.

Dat laatste wordt vaak veroordeeld door anderen en er wordt op neergekeken. Maar welke gevoelens zitten nu daadwerkelijk onder deze actie?  Als ik dit nader onderzoek bij cliënten dan kunnen er allerlei verschillende motivaties voor zijn:

-ik wil nog één keer alles uit de kast halen voordat ik achter mijn rollator loop

-ik heb dit nooit kunnen doen omdat de kinderen klein waren, dit is mijn kans

-ik heb me gevangen gevoeld in al die jaren verantwoordelijk zijn voor de kinderen en nooit eens uit de band kunnen springen

Achter deze motivaties zit voor iedereen een andere waarde. De één wil meer uit zijn carrière halen en zoekt meer persoonlijke ontwikkeling, de ander wil dingen ondernemen die eerder niet konden en wil de vrijheid terug, weer iemand anders heeft zijn eigen behoefte aan onafhankelijkheid sterk teruggeschroefd voor het gezin, maar diezelfde onafhankelijkheid schreeuwt nu om vervulling.

Wat zijn de valkuilen van een midlife crisis?

  1. Vrouwen geven vaak hun man de schuld dat ze alleen maar aan zichzelf denken, nergens meer rekening mee houden en zeer egocentrisch zijn. Dat is wellicht ook zo. Men is zeer op zichzelf gericht op dat moment, omdat er gezocht wordt naar een nieuwe invulling van het leven. Ze zijn naar binnen gericht.  In plaats van hen te veroordelen is het zinvoller met hen mee te denken over waar ze behoefte aan hebben, en te praten over wat ze daadwerkelijk nog willen in het leven.
  2. Deze moeilijke periode oplossen door vreemd te gaan, is meestal geen goede oplossing. Zelden is de persoon met wie vreemdgegaan wordt, de ware. Het is logisch dat je naar anderen gaat kijken als je geprikkeld wilt worden, en weer die vlinders voelt fladderen. Helaas kom je hierdoor niet tot de kern van wat je echt wilt. Het is eerder een zijspoor dat snelle voldoening geeft. (Het kan natuurlijk wel zijn dat je de ware partner tegenkomt die bij je past op dat moment in je leven, iemand die veel meer op jou afgestemd is, op de persoon die je nu bent. Als dat je ware zelf is, geen probleem. Maar verstandig is om het uit te zoeken: ben je op dat moment je ware zelf?)
  3. Als je zelf in deze veranderingsperiode zit is het onverstandig om je partner te gaan beschuldigen dat het allemaal diens schuld is, dat deze jou van je vrijheid heeft beroofd, dat hij/zij de schuld is van een ellendig leven etc. Het moet duidelijk voor je worden dat je zelf een hele tijd hebt ingestemd met de situatie, dat jij zelf deel uitmaakt van het systeem dat gecreëerd is. Ofwel: je bent er mede schuldig aan.

Kijk naar jezelf

Er ligt een hele wereld van gedachten, overtuigingen, aannames, behoeften, en persoonlijke waarden onder deze gevoelens van onrust. Het is verstandig om goed naar jezelf te gaan kijken, en daar hulp bij te vragen van een professional. Deze kan namelijk helpen om een duidelijk beeld te krijgen van wat er onder de oppervlakte speelt. Wat wil je nog graag bereiken in je leven, waar ben je aan jezelf voorbij gegaan, welke persoonlijke behoeften heb je in de koelkast gezet?.

Het gaat vooral om het verhelderen van gevoelens en gedachten, zodat er lijn komt in de richting die je op wilt. Zodra je duidelijkheid hebt over de koers die je wilt gaan varen, dienen zich oplossingen aan. Ook in de relatie.

De praktijk van Vaal Counselling is gesloten. Françoise Vaal heeft haar hart gevolgd en werkt nu als zelfstanding visual consultant bij BEELDTYPE.

 

Weer leren vertrouwen op jezelf?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

cover def lores klein

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Relatietherapie: Een relatie moet toch vanzelf gaan?

‘En ze leefden nog lang en gelukkig…’ Zo eindigt menig sprookje. Maar dat ‘gelukkig’ valt nog te bezien. Hebben de prins en prinses net een enorme strijd achter de rug om elkaar te vinden, en denken ze dat van nu af aan alles vanzelf gaat….. hebben ze het mis! Want dan begint de relatie pas.

Het is natuurlijk het allermooiste als twee mensen van elkaar houden en alles in hun leven soepel verloopt. Meestal gaat het ook makkelijk zolang het stel verliefd is. Maar die verliefdheid en de gierende hormonen houden een keer op. Bij het ene stel is dat na een paar maanden, bij de ander na een paar jaar. En dan?

Ik hoor in mijn praktijk vaak:

“Ik ben gewoon teleurgesteld in mijn partner.”

“Ik dacht dat hij echt anders was dan andere mannen.”

“Ik weet eigenlijk niet of ik wel kinderen wil.”

“Nu we samenwonen vind ik dat het allemaal wel heel erg moet gaan zoals zij het wil.”

‘Het lijkt wel of ik niet belangrijk meer ben.’

“De romantiek is ineens helemaal weg.”

Maar wat gebeurt er nu feitelijk als de verliefdheid is opgehouden?

Als de roze wolk om je hoofd is verdwenen, en die maakt dat je in plaats van de goede dingen, ook de minder goede kanten van je partner duidelijk ziet. Ze waren er altijd wel, maar door de romantische fase van de relatie waren ze minder nadrukkelijk aanwezig. De leuke kanten wegen zwaarder op dat moment. De hormonen zijn gaan liggen en je staat weer met beide benen op de grond.

En dan?

Dan komen de verwijten. “Jij doet nooit…’ en “ Altijd zeg je…” of ‘We gaan ineens nooit meer…..’ en ‘Waarom ruim je nooit….’ Het grote heen-en-weer pingpongen van verwijten is begonnen. Sommige relaties zijn hier eeuwig tegen bestand, maar op de lange duur loopt dit meestal toch mis. Er verschijnt ineens een ander op het toneel die leuker is, waar je verliefd op wordt, je relatie komt onder nog grotere druk te staan, de twijfel aan je relatie wordt steeds groter en uiteindelijk: scheiden maar.

Hoe overleef je die transitiefase van verliefdheid naar ‘houden van’?

Door aan je relatie te werken. Het is een cliché, en het heeft een ‘geitenwollensokkenluchtje’, maar helaas, het is waar. Sommigen zijn in staat om dit proces uit zichzelf op gang te brengen. Anderen hebben hulp nodig.

Het belangrijkste is dat je niet alle verantwoordelijkheid voor het welslagen van je relatie bij de ander legt. Jij maakt zelf ook deel uit van de relatie, en dus is het verstandig om naar jezelf te kijken. Bijvoorbeeld door:

–         Helder te krijgen wat je exacte teleurstellingen in de ander zijn

–         Duidelijk voor ogen te hebben wat je verwachtingen zijn, en of die wel reëel zijn

–         Te bedenken of je aannames doet over je partner, of je diens gedachten echt wel kent

–         Te kijken naar het onproductieve gedrag dat je zelf vertoont in de relatie

Als je een idee hebt over  bovenstaande zaken, is het verstandig om daar met je partner over te praten. Uiteraard niet op een verwijtende manier (zie eerdere blog over verwijten )

Zoek samen naar een oplossing voor jullie ideeën, wensen, verwachtingen. Door in deze fase te werken aan kleine acties om tot verbetering te komen, gaan ze geen eigen leven leiden.

Het is dus van belang dat áls je een negatieve gedachte of irritatie hebt over je relatie, om dan eerst bij jezelf te kijken. Wat ergert je precies en wat maakt dat het zo erg is? Druist het tegen je normen en waarden in, voel je je niet gerespecteerd, word je niet vrijgelaten? Als je dit objectief onder woorden kunt brengen bij je partner, kun je samen naar een oplossing gaan zoeken. Begin je met: “Je respecteert me gewoon niet!”, dan schiet de ander vanzelf in de verdediging, en blijft het probleem bestaan.

Er is dus nog hoop?

Relaties kunnen om allerlei redenen mislopen. Maar als je na de verliefde romantische fase al een klein beetje gaat ‘werken’ aan de relatie, en het niet op z’n beloop laat, dan kun je daar jarenlang de vruchten van plukken.

Kom je er zelf niet uit, wacht dan niet te lang om een relatietherapeut of counsellor in te schakelen. Hoe eerder je problemen duidelijk hebt, hoe sneller de relatie zich herstelt.

Françoise Vaal

De praktijk van Vaal Counselling is gesloten. Françoise Vaal heeft haar hart gevolgd en werkt nu als zelfstanding visual consultant bij BEELDTYPE.